Różne zdania, różne dania

Na obiedzie obecni:

Mama – czyli ja oraz Tata.

Menu:

1. Danie pierwsze (jedyne) – grillowane skrzydełka na ostro, grillowana kaszanka z pieczarkami, sałatka z pomidorów.

2. Deser – lody.

Witam wszystkich przyjaciół rodziny Bramczyków. Mam nadzieję, że odwiedziło nas dzisiaj wielu z nich, bo przy niedzielnym stole zasiadamy tylko ja i mój mąż. Buba z Miśkiem pojechali na komunię chrześniaka Miśka także nikt z naszych znajomych (pomimo niezłej pogody) nie zapowiedział się z wizytą. Cóż, takie prawa rządzą tym miesiącem: na początku zbitek świąt dający szansę na dłuższy dodatkowy wypoczynek, potem komunie święte. Coraz większa grupa naszych znajomych zaczęła również planować urlopy w tym okresie – dzieci dorosły, więc przestali być niewolnikami szkolnych wakacji, a i ceny pobytów w ośrodkach wypoczynkowych dużo niższe.

Tak więc niedzielny obiad nie przedstawia się pod względem menu imponująco. Mąż uznał, że nie warto tracić czasu na stanie przy kuchni więc postanowiliśmy wrzucić coś na grilla, zrobić jakąś dobrą sałatkę i popić to wszystko zimnym piwem (dla mnie obowiązkowo z sokiem malinowym).

Przy okazji przepraszamy za opóźnienie w opublikowaniu wpisu, które powstało z tzw. przyczyn od nas niezależnych. Po prostu od wczoraj walczymy z Internetem. Łącza naszego dostawcy firmy „M……..” z B……. (zwanej także „cześkostradą”) permanentnie w soboty i niedziele nie wytrzymuje obciążenia, a sami zapewne wiecie jak ciężko pisze będąc on-line na stronie w sytuacji w której połączenie wciąż jest zrywane. Ale do rzeczy.

Danie pierwsze

Mama: To co najpierw wrzucamy na grilla: skrzydełka czy kaszankę z pieczarkami?

Tata: Kaszanka upiecze się szybciej, więc wrzućmy wszystko jednocześnie…

Mama: … a zmieści się?

Tata: … bez problemu! Przecież to tylko porcja dla dwóch osób…

Mama: … no nie byłabym tego taka pewna. Są przecież nasze psice … o popatrz! Już się kręcą koło grilla licząc na to, ze coś spadnie! A swoją drogą, nie lubię tych niedziel, kiedy dzieci nie ma w domu …

Tata: … ja też. Z resztą oboje marzyliśmy o tym, żeby w naszym domu mieszkało dużo ludzi. Swoją drogą nie rozumiem skąd się bierze w młodych taka chęć szybkiego usamodzielnienia i opuszczenia rodzinnego domu?

Mama: … sam dobrze wiesz, że przyczyn jest wiele. Podstawowym problemem jest ciasnota naszych mieszkań, zwyczajny brak miejsca do wspólnego zamieszkiwania. Komuna zadbała o to aby zniszczyć polską tradycyjną rodzinę – to budownictwo socjalistyczne: ślepa kuchnia albo wnęka kuchenna, małe, klaustrofobiczne pokoiki i nawet jeśli ktoś ich ma np. trzy to i tak jest ciasno. Nawet nie ma gdzie postawić porządnego stołu…

Tata: … o rany, jak ja sobie przypomnę tę ławę, przy której jedliśmy wszystkie posiłki! Że też nie nabawiliśmy się poważnych schorzeń układu trawiennego. Pozycja przy tej ławie (kolana pod brodą uciskające żołądek)- bardziej stosowna byłaby przy wypróżnianiu niż przy jedzeniu! Ale teraz na szczęście buduje się już inaczej …

Mama: … niby tak, ale kogo stać na takie mieszkania. Młodych, ambitnych, zapracowanych, którym nie w głowie branie sobie na głowę rodziców. Poza tym, ci i tak nie chcieliby przeprowadzić się do dzieci, bo jak wiadomo „starych drzew się nie przesadza”. Znamy to dobrze, bo przećwiczyliśmy temat na moich rodzicach. Jedyny sposób na powrót do tradycji rodziny wielopokoleniowej to rozpoczęcie jej budowania od takiego punktu, w jakim my rozpoczęliśmy…

Tata: … ale przyznasz, że odpowiednio duży, przestronny dom, w którym każdy (dla zwykłego zdrowia psychicznego), może znaleźć chwilę spokoju i odosobnienia, to nie wszystko. Najważniejsze jest chyba jednak odpowiednie ułożenie stosunków między współlokatorami a takich nie buduje się od tak sobie. To proces długotrwały, który rozpoczyna się z chwilą, gdy dziecko uświadamia sobie swoją odrębność i rozpoczyna walkę o prawo do decydowania o własnym życiu …

Mama: … święte słowa! I tu wracamy do tematu, dlaczego dzieci tak bardzo chcą się wyrwać z domu rodzinnego? To proste. Bo nie wiele łączy ich z ludźmi, do których mówią mamo, tato. Niby najbliższa rodzina a tak naprawdę obcy sobie ludzie. Zastanawiam się jak wiele osób żyje w przeświadczeniu, że wychowanie dziecka polega wyłącznie na zaspokajaniu jego potrzeb! …

Tata: … tak, tak. Mierżą mnie na przykład te wszystkie dyskusje i przepychanki, kto odpowiada za wychowanie dzieci: ro czy szkoła! Irytuje mnie a jednocześnie śmieszy gdy winę za agresję młodych ludzi zrzuca się na karb brutalności w filmach czy grach komputerowych. Ja nie mam żadnych wątpliwości: za wychowanie dziecka odpowiadają wyłącznie rodzice! To oni powinni dziecku pokazać co jest dobre a co złe, jeszcze za nim dowiedzą się tego na lekcjach religii czy etyki. Jeśli człowiek w dzieciństwie zostanie wyposażony w odpowiedni kręgosłup moralny, to nie ma możliwości aby w późniejszym życiu świadomie popełniał uczynki społecznie nieakceptowane.

Mama: Wiesz, że ja osobiście upatruję przyczyny wielu niewłaściwych zachowań w braku empatii. Ostatnio poszukałam w sieci informacji, co może spowodować nie wykształcenie się tej umiejętności. Wyobraź sobie, że trafiłam na teorię jakiejś psycholożki – Margaret Mahler, która mówi o tym, jak ważny jest kontakt pomiędzy matką a dzieckiem w pierwszym okresie jego życia. Wtedy to następuje nieświadomy przepływ emocji pomiędzy matką a dzieckiem – ta psycholog nazywa to „emocjonalną pępowiną”. Jeśli w pierwszych miesiącach życia następują pewne traumy, na przykład matka przeżywa bardzo negatywne uczucia lub matka jest nieobecna, to dziecko buduje coś w rodzaju muru ochronnego, którego zadaniem jest niewczuwanie się w emocje matki. W wyniku tego dziecko zostaje pozbawione zdolności empatycznego wczucia się w położenie innej osoby.

Tata: … ciekawe, czy nasze nastawione na siebie i swoją karierę zawodową mamuśki, wiedzą coś na ten temat?…

Mama: … a jeśli chodzi o agresję, to ja mam taką teorię, że jedną z przyczyn ją wywołującą jest nie możność uporania się z różnymi problemami. Wiążę to również z brakiem odpowiednich kontaktów pomiędzy dziećmi i rodzicami. Jeśli dziecko ma problem i nie ma obok niego rodzica, który wysłucha i porozmawia, zapewni, że z każdej sytuacji jest wyjście i że dziecko może liczyć na pomoc ze strony najbliższych, to niemożność samodzielnego uporania się z tymi problemami rodzi frustrację a ta bardzo często przeradza się w agresję …

Tata: … i myślisz, że dotyczy to również tych kiboli, o których cały zeszły tydzień trąbili w telewizji? …

Mama: … jestem przekonana, że tak. Dochodzi jeszcze do tego wpływ grupy na jednostkę i potrzeba akceptacji. Nie ważne z czyjej strony. Może to równie dobrze być akceptacja ze strony grupy kiboli, jeśli takiego poczucia nie zapewniają najbliżsi, rodzina.

Tata: Przez cały ubiegły tydzień w Faktach po Faktach na TVN24 roztrząsano problem kiboli. Wśród zaproszonych gości byli między innymi panowie: Krzysztof Janik były minister spraw wewnętrznych i administracji i reżyser Janusz Zaorski. Naprawdę zatkało mnie, jak pan Janik stwierdził, że do kiboli nie powinno się występować z pozycji siły tylko podjąć próbę ich wychowania. Zaorski wyraził się natomiast jednoznacznie – te zadymy na polskich stadionach nazwał terroryzmem i ja mu przyznaję rację. Wydaje się, że trochę za późno na wychowywanie jakiegoś „Starucha” natomiast czas najwyższy egzekwować prawo!

Mama: … sorki, za małą dygresję, ale ona jest jak najbardziej w temacie. W środę włączyłam sobie na chwilę telewizję koło 17 i obejrzałam program z cyklu Sędzia Anna Maria Wesołowska. Nie będę tutaj opowiadała o szczegółach sprawy ale akt oskarżenia zarzucał pozwanej m.in. dokonanie zniszczenia mienia o znacznej wartości. Pomimo, że czyny jakich dopuściła się oskarżona zagrożone były karami kilkuletniego więzienia, pani Sędzia ogłosiła wyrok jedynie dwóch lat pozbawienia wolności i w dodatku z warunkowym zawieszeniem wykonania kary chyba na okres pięciu lat, ale … i tu najważniejsze … zasądziła również zapłacenie przez oskarżoną odszkodowania za zniszczone mienie w kwocie 350 tys. złotych. I to był sprawiedliwy wyrok. Kobitka do końca życia będzie spłacała tę karę i odechce się jej raz na zawsze niszczenia cudzego majątku. Gdyby taki kibol, musiał zapłacić za dokonane zniszczenia – może dwa razy by się stanowił zanim wyrwałby krzesełko czy zniszczył barierkę na stadionie.

Tata: … brawo dla Pani Sędzi! Kara więzienia nie załatwia niczego a rodzi kolejne problemy, takie jak np. przepełnienie więzień. Poza tym, czy to sprawiedliwe, że taki bandyta idzie do pierdla, na garnuszek Państwa i de facto utrzymywany jest z naszych podatków. Karą powinno być obciążenie finansowe za dokonane szkody, a jak taki nie ma pracy to powinien zostać skierowany do przymusowej roboty, chociażby przy łopacie tam, gdzie Tusk buduje nowe drogi ekspresowe. Anglicy też poradzili sobie ze swoim stadionowym problemem przy pomocy pieniędzy. Zdaje się, że w tam kara za wtargnięcie na boisko wynosi ok. 5 tys. funtów. I co, poskutkowało? Oczywiście! Na całym świecie wysokie kary pieniężne nakładane są również na kluby – dzięki temu ich władze dużo bardziej przykładają się do odpowiedniego zabezpieczenia imprez sportowych. Tylko co zrobić z tym PZPN-em? Cholera, oni w Polsce mają taką samą pozycję w sprawach dotyczących piłki nożnej jak w Rosji MAK (Międzypaństwowy Komitet Lotniczy) w sprawach związanych z lotnictwem. Nic co dotyczy stadionów piłkarskich np. w kwestii ich oddania do użytkowania czy organizacji spotkań piłkarskich, nie może odbyć bez ich zgody i przyzwolenia, a jak są jakieś problemy, to umywają rączki. Kiedy ktoś się wreszcie za to weźmie?

Mama: … oj kochanie, nigdy. Od kiedy pamiętam działacze sportowi należeli do grona wybrańców bogów. Nawet ostatnio tak sobie myślałam, jakie trzeba mieć kwalifikacje, żeby zostać np. Prezesem klubu sportowego „Skra Bełchatów” – takim Panem Konradem Piechockim. Zastanawiałam się również jaki jest zakres jego obowiązków i czy jest jeszcze coś więcej oprócz reprezentowania klubu na arenie międzynarodowej. Jeśli jest – to kiedy pan Prezes ma czas aby je wykonywać. Jest na każdym meczu siatkarzy tego klubu, a że drużyna z najwyżej półki, to i meczy dużo i to takich o randze międzynarodowej. Odpowiedź znalazłam na oficjalnej stronie klubu. Pan Prezes mówi tam o sobie tak, poczekaj chwilkę, zaraz Ci przeczytam: „Dzięki temu, że sam byłem sportowcem, rozumiem sportowców. Sport to ciężka praca, ogromne wyzwania, ale też ryzyko. W jednym momencie można stracić wszystko. Sport to moja pasja, może dlatego łatwiej mi budować więź z zawodnikami.”

Deser

Mama: … to jak, masz ochotę na lody?

Tata: … dzisiaj to ja zabawię się w Wujka Jurka i zamiast lodów poproszę piwko. A wracając do tematu … widzisz, jak chcesz dostać dobrą pracę, to pisz w tych listach motywacyjnych, które wysyłasz do różnych firm, że praca dla nich będzie twoją pasją…

Mama: … i tak nic z tego, bo jestem za stara. Takiemu trzydziestolatkowi, który pracuje w dziale HR jakiejś firmy w głowie się nie mieści, że osoba mająca 50 lat może być na przykład kreatywna albo wykonywać swoją pracę z pasją. Dla niej pięćdziesięciolatka to stara baba, koniecznie ze sporą nadwagą, z trudem radząca sobie ze swoim klimakterium no i oczywiście nadużywająca dobrodziejstwa pobytu na zwolnieniu lekarskim …

Tata: … nie dziw się. Po pierwsze znają to z autopsji, bo ich matki zwykle takie są. Niestety w Polsce większość kobiet po pięćdziesiątce uważa się za staruszki a w dodatku, taki wizerunek kreowany jest w mediach. Jak pokazują jakąś znaną, dobrze wyglądającą pięćdziesięciolatkę, to od razu widać, że po liftingu rzeczywistym albo takim wykonanym przy użyciu Photoshopa – co nie jest oczywiście wiarygodne. A jak pokażą w reklamie starszą babkę, to na pewno będzie polecała albo klej do protez albo lek na wątrobę. Nawet kremy przeciw zmarszczkom reklamują modelki z idealną cerą liczące sobie niewiele ponad 18 lat.

Mama: … a może ja się zgłoszę na casting, jak będą kręcili reklamę jakiegoś nowego leku dla starszych pań?…

Tata: … najszybciej będzie to kolejny lek na biegunkę …

(śmiech)

Mama: … też zwróciłeś na to uwagę, że ostatnio bardzo reklamują leki na biegunkę? Muszę poszukać w Internecie, co się za tym kryje…

Tata: … koniecznie. A jakbyś poważnie myślała o udziale w reklamie, to zwróć się do jakiegoś biura podróży. Z twoją figurą mogliby Cię filmować w bikini na jakiejś egzotycznej, tajemniczej plaży. Dla mnie jesteś super laseczka i nie jedna trzydziestka mogłaby Ci pozazdrościć wyglądu …

Mama: … jesteś kochany! To co, może jeszcze po jednym piwku …

(śmiech)

Tata: … oj, przecież nie jestem wstawiony. Ja naprawdę tak uważam ….

Zapraszamy za tydzień 22 maja 2011 r.